Στη ρωγμή του Χρόνου............

.....η αποχή υπερβαίνει το 50% !!!...

.....οι μέν έλαβαν το μήνυμα της αποτυχίας....

....οι δε...πανηγυρίζουν....

....οι λοιποί...είναι αισιόδοξοι.....

...οι δηλώσεις ίδιες...όπως κάθε φορά....μηνύματα αισιοδοξίας...κλπ

...στέκω  για άλλη μια φορά μπροστά στην καθοδηγούμενη tv ...και απλά απορώ......

....για ακόμη μιά φορά δέν άντεξα....τους  έριξα το φάσκελο....

...απο αύριο ξέρουμε....μια απ' τα ίδια...........

.

Ομολογώ πως έμεινα κατάπληκτος βλέποντας τους ομιλούντες σ' αυτό το βίντεο.....

Και καλά να βρίσκονταν κάπου στο εξωτερικό....

.......άντε και να ήταν σε κλειστή συγκέντρωση ....έχουμε ξαναδεί τέτοια...όπως στη Θράκη με κάποιους που θέλουν να λέγονται Τούρκοι....

Εδώ όμως πρόκειται για τις επίσημες θέσεις ενός κόμματος που μου ζητάει να το ψηφίσω.....

Πρέπει  τελικά να υποτιμούν πολύ περισσότερο απ' όσο νομίζουμε την νοημοσύνη μας  κάποιοι ......και το λέω αυτό γιατί δέν ξέρω σε ποιά χώρα του πλανήτη θα έμεναν απαθείς οι πολίτες σε τέτοια πρόκληση....

....πρόσωπα γνωστά λοιπόν για τις ανθελληνικές τους θέσεις...όπως ο Βοσκόπουλος..(Ουράνιο Τόξο) και ο Τρεμόπουλος που τα έβαλε με τους Πελλοπονήσιους (γραφιάδες) .... γιατί αυτοί όπως λέει ευθύνονται για την κατάληξη του ονόματός του σε...(όπουλος)....άκουσον άκουσον !!!....

...όσο για τα υπόλοιπα που λένε........δείτε και καμαρώστε !!!...τους... Πράσινους Οικολόγους...........................δηλαδή...όπως λέμε ....

και.......πράσσειν άλογα....

Υ.Γ.... είδα στην tv κι' άλλον ένα (όπουλο) μαζί τους....τον Α. Καφετζόπουλο, που μ' άρεσε σάν ηθοποιός ....και δυστυχώς  λυπάμαι πολύ γι' αυτόν.....γιατί τον είχα σε εκτίμηση.....

    Νυξ αφεγγής τοις απίστοις, Χριστέ, τοις δε πιστοίς φωτισμός. 

*

  Αθεΐα! Τίτλος μεγάλος και καύχημα για τον σημερινόν άνθρωπο.

Όποιος τον αποχτήσει (και για να τον αποχτήσει, φτάνει να χειροτονηθεί μοναχός του άπιστος),γίνεται παρευθύς στα μάτια των άλλων σοφός, κι' ας είναι αμόρφωτος, σοβαρός, κι' ας είναι γελοίος, επίσημος κι' ας είναι αλογάριαστος, υπεράξιος κι' ας είναι ανάξιος, επιστήμονας κι' ας είναι κουφιοκέφαλος.

  Δεν μιλώ για τον άνθρωπο που έχει πόθο να πιστέψει, μα δεν μπορεί, με όλο που κατά βάθος πάντα η αιτία της απιστίας είναι η περηφάνεια, αυτή η οχιά, που κρύβεται τόσο επιτήδεια μέσα στον άνθρωπο, που δεν μπορεί να την καταλάβει.

Όπως και νάναι, οι άνθρωποι που αγωνίζουνται και πολεμάνε με τον άπιστο εαυτό τους, έχουνε όλη τη συμπόνεσή μας. Γι' αυτούς παρακαλούμε, όσοι πιστεύουμε, να τους βοηθήσει ο Θεός να πιστέψουνε, όπως έκανε σε κείνον τον πατέρα που είχε άρρωστο το παιδί του, και παρεκάλεσε τον Χριστό να το γιατρέψει.

Και Κείνος του είπε: «Αν μπορείς να πιστέψεις, όλα είναι δυνατά σε κείνον που πιστεύει».

Και τότε ο πατέρας του παιδιού έκραξε με δάκρυα: «Πιστεύω, Κύριε. Βοήθει μου τη απιστία», δηλαδή «έχω πόθο να πιστέψω, κι' εσύ, Κύριε, δυνάμωσέ τον». Οι άπιστοι, για τους οποίους μιλούμε, δεν είναι τέτοιοι.

Όχι μονάχα δεν κλάψανε ποτέ, για να ανοίξουνε με τον πόνο και με τη συντριβή την κλεισμένη πόρτα, την πόρτα της μετανοίας, όπως έκανε εκείνος ο δυστυχισμένος πατέρας που γράφει το Ευαγγέλιο, αλλά μήτε συγκινηθήκανε ποτέ τους, μήτε αισθανθήκανε καμμιά πίκρα για την απιστία τους, μήτε νοιώσανε πως έχουνε γι' αυτό καμμιά ευθύνη, κανένα φταίξιμο.

Όλο το φταίξιμο είναι του Θεού, που δεν φανερώνεται μπροστά τους να τους πει: «Ελάτε, ψηλαφήσετέ με, πιάστε με, μιλείστε μαζί μου όπως μιλάτε μεταξύ σας, αναλύσετέ με μέ τη χημεία σας, κομματιάστε με μέ το μαχαίρι της ανατομίας σας, ζυγίστε με, μετρείστε με, ικανοποιήσετε τις άπιστες αισθήσεις σας, χορτάσετε τ' αχόρταγο λογικό σας!». 

 Αυτοί οι αυτοτιτλοφορούμενοι άπιστοι, σε καιρό που επιδείχνουνε την εξυπνάδα τους, φουσκωμένοι από τον κούφιον αγέρα της περηφάνειας κι' από την πονηρή ευστροφία του μυαλού τους, δεν είναι σε θέση οι δύστυχοι, να νοιώσουνε πόσο ανόητοι και στενόψυχοι φαίνουνται σε κείνους που πιστεύουνε.

Γιατί, για να πιστέψουνε, ζητάνε κάποιες αποδείξεις που κάνουνε τον πιστό να τους ελεεινολογεί για την περιορισμένη αντίληψη που έχουνε για το πνεύμα και για τα πνευματικά ζητήματα.

Ο πιστός ξέρει πολύ καλά ως που μπορούνε να φτάξουνε οι διαλογισμοί του άπιστου, γιατί, κι' αυτός, σαν άνθρωπος, τους έχει εκείνους τους λογισμούς, τους λογισμούς της σάρκας, τους λογισμούς τούτου του κόσμου.

Ενώ ο άπιστος είναι ανύποπτος για όσα έχει μέσα του ο πιστός, και για ό,τι βρίσκεται παραπέρα από την πρακτική γνώση του, δηλαδή για τα μυστήρια που είναι κρυμμένα από τα μάτια του, και που γι' αυτό θαρρεί πως δεν υπάρχουνε.

Κι' από την ανοησία του κορδώνεται, και μιλά με καταφρόνεση για κείνους που είναι σε θέση να νοιώσουνε τη βαθύτερη σύσταση του κόσμου, ενώ αυτός ο δυστυχής είναι τυφλός και κουφός, και θαρρεί πως τα' ακούει όλα και πως τα βλέπει όλα.

Ο πιστός έχει πνευματικά μάτια και πνευματικά αυτιά, καθώς και κάποια «υπέρ αίσθησιν». Ο άπιστος πώς να πάρει είδηση από κείνον τον μυστικόν κόσμο μόνο με τα χονδροειδή μέσα που έχει, δηλαδή με τις σωματικές αισθήσεις; Πώς να πιάσει τα λεπτά κι' αλλόκοτα μηνύματα εκείνου του κόσμου, αφού ο δυστυχής δεν έχει τις κεραίες που χρειάζουνται για να τα πιάσει; 

  Ο Απόστολος Παύλος γράφει στην Α' προς Κορινθίους επιστολή του, με τον τρόπο που γνωρίζει μονάχα αυτός, για το τι είναι σε θέση να νοιώσει ο πιστός, και τι μπορεί να νοιώσει ο άπιστος: Λαλούμε, λέγει, τη σοφία του Θεού που είναι μέσα σε μυστήριο, και που είναι κρυμμένη, τη σοφία που την προόρισε ο Θεός, πριν από τους αιώνες, για δόξα δική μας, και που δεν τη γνώρισε κανένας από τους άρχοντες τούτου του κόσμου (δηλ. τους σοφούς της κοσμικής σοφίας), και που ξεσκεπάζει αυτά που, κατά τη Γραφή, δεν τα είδε μάτι, και που δεν τ' άκουσε αυτί, και που δεν ανεβήκανε στην καρδιά κανενός ανθρώπου, εκείνα που ετοίμασε ο Θεός για κείνους που τον αγαπούνε.

Αλλά σε μας τα φανέρωσε ο Θεός με το Πνεύμα του το άγιο. Επειδή, το άγιο Πνεύμα όλα τα ερευνά, και τα βάθη του Θεού.

  Γιατί, ποιος άνθρωπος γνωρίζει το μέσα του ανθρώπου, παρά μονάχα το πνεύμα του ανθρώπου που είναι μέσα στον άνθρωπο; Έτσι και τα μυστήρια του Θεού δεν τα γνωρίζει κανένας παρά μονάχα το Πνεύμα του Θεού.

Κι' εμείς δεν επήραμε το πνεύμα του κόσμου (δηλ. τη φιλοσοφία και την κοσμική γνώση), αλλά το Πνεύμα του Θεού, για να γνωρίσουμε όσα χάρισε σε μας ο Θεός. Κι' αυτά (τα χαρίσματα) δεν τα εκφράζουμε με τα λόγια που διδάσκεται η ανθρώπινη σοφία, αλλά με λόγια που διδάσκει το άγιο Πνεύμα, μιλώντας σε πνευματικούς ανθρώπους με πνευματικόν τρόπο.

Πλην, ο άνθρωπος που έχει την σαρκική γνώση (τον ορθολογισμό), δεν παραδέχεται όσα διδάσκει το Πνεύμα του Θεού, γιατί τα νομίζει για ανοησίες, και δεν είναι σε θέση να καταλάβει πως ανακρίνεται πνευματικά.

Ο πνευματικός όμως άνθρωπος, ανακρίνει κάθε άνθρωπο, ενώ αυτός από κανέναν δεν ανακρίνεται». 

  Η απιστία υπήρχε πάντα. Μα σήμερα, με την αποτρόπαια ματαιοδοξία που μας τρώγει, την επιδείχνουμε σαν να μας δίνει τη μεγαλύτερη αξία.

Όποιος έχει πίστη στον Θεό και στην αλήθεια που φανέρωσε, είναι καταφρονεμένος, σαν στενόμυαλος κι' ανόητος, και τραβά πάνω του όλα τα περιγελάσματα.

Λογαριάζεται για "βλαμμένος" από τον πολύν κόσμο, μάλιστα από τον κόσμο που ξέρει να τα καταφέρνει στη ζωή, να «πετυχαίνει», να βγάζει λεφτά, να καλοπερνά, να μη δίνει πεντάρα για τίποτα, κατά το ρητό που λέγει: «Φάγωμεν και πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν».

Για τούτο, χρειάζεται να έχει θάρρος και να περιφρονά την εκτίμηση του κόσμου και το υλικό συμφέρον του, όποιος λέγει πως έχει πίστη στον Θεό.

  Ενώ εκείνον που καυχιέται πως δεν πιστεύει σε τίποτα,

α') Τον έχει ο κόσμος σε μεγάλη υπόληψη και σεβασμό, μάλιστα όσο περισσότερο άπιστος λέγει πως είναι, τόσο περισσότερη είναι η εκτίμηση και ο σεβασμός που φανερώνει ο έξυπνος και σοβαρός κόσμος στο πρόσωπό του.

Ο τέτοιος άνθρωπος είναι συνοφρυωμένος, με λίγα και βαρειά λόγια, αράθυμος κι' απότομος, «θετικός άνθρωπος», « γερό μυαλό».

β') Όλα του έρχουνται βολικά, και δεν σκοτίζεται, δεν στενοχωριέται για τίποτα. Δεν έχει ευθύνες και ζαλούρες: Εδώ κάτω, λέγει, είναι η Κόλαση κι' ο Παράδεισος. Η ζωή είναι για να την απολαβαίνουνε οι έξυπνοι. Οι κοιμισμένοι κι' οι αφιονισμένοι ας πεθάνουνε».

  Εξ άλλου, δεν υπάρχει πιο εύκολο πράγμα από το να κάνεις τον άπιστο! Πατάς ένα μονάχα κουμπί, κι' όλα σου έρχονται βολικά. Ο διάβολος είπε στον Χριστό: Πέσε, προσκύνησέ με, και θα γίνουνε οι πέτρες ψωμιά, «οι λίθοι άρτοι».

  Λέγει λοιπόν ο έξυπνος : «Να κάθεσαι, άνθρωπος με τετρακόσα μυαλά, να χάνεις τον καιρό σου με χαζομάρες, σαν τις γρηές, με θεούς, με κόλαση και με παράδεισο, με καντήλια, με θυμιατά, με δισκοπότηρα, με παπάδες και με καλόγρηες! Και σε ποια εποχή; Στην εποχή μας, που η επιστήμη στέλνει ανθρώπους στους πλανήτες! Ακούς, φίλε μου, βλακεία που έχει αυτός ο κόσμος;».

  Αυτά λένε για τους πιστούς οι έξυπνοι και οι τιμημένοι τούτου του κόσμου, και τους χειροκροτούνε οι πολλοί, που τους έχουνε για φρόνιμους σε όλα, επειδή δεν κυνηγάνε ίσκιους, αλλά έχουνε μυαλό γερό, και επιτυχαίνουνε σε ότι καταπιαστούνε.

  Ναι! Επιτυχαίνουνε, γιατί, μ' έναν λόγο, η απιστία είναι «η πλατεία πύλη και ευρύχωρος οδός», που δεν πιστεύουνε πως είναι «η απάγουσα εις την απώλειαν», όπως είπε ο Χριστός, αλλά «εις την επί γης ευδαιμονίαν».

Ενώ η πίστη είναι «η στενή πύλη και τεθλιμμένη οδός», που δεν πιστεύουνε πως είναι «η απάγουσα εις την ζωήν», αλλά «εις την επί γης δυστυχίαν και περιφρόνησιν». «Πολλοί εισίν οι εισερχόμενοι διά της πλατείας πύλης» κατά τον λόγο του Κυρίου, « και ολίγοι εισιν οι ευρίσκοντες την στενήν πύλην». 

 Όλοι οι άπιστοι λένε πως αν βλέπανε ένα θαύμα, θα πιστεύανε. Μα η πίστη δεν έρχεται με τη βία, αλλά με τη συγκατάθεση της ψυχής.

Γι' αυτό σε όσους ζητάνε θαύμα για να πιστέψουνε, δεν δίνεται, κατά τον λόγο που είπε ο Χριστός στους Φαρισαίους: «Γενεά πονηρά και μοιχαλίς σημείον επιζητεί και σημείον ου δοθήσεται αυτή».

  Αλλά και θαύμα να δει ένας άπιστος, η υπερηφάνεια δεν τον αφήνει να πιστέψει, για να μη φανεί ευκολόπιστος και καταφρονεθεί.

  Πριν καιρό έγραψα με συντομία πέντε- έξη άρθρα για τα θαύματα που γίνουνται σ' ένα χωριό της Μυτιλήνης, με τον τίτλο «Φρικτά μυστήρια». Πολλοί αναγνώστες συγκινηθήκανε στο έπακρο, ιδίως οι ταπεινοί κι' αγράμματοι άνθρωποι, «τα μωρά του κόσμου και τα εξουθενημένα». Οι έξυπνοι όμως κι' οι τετραπέρατοι δεν δώσανε σημασία, και κάποιοι απ' αυτούς με περιγελάσανε και μου γράψανε πως λέγω ανοησίες.

  Αλλά, «Θεός ου μυκτηρίζεται». Από τότε ως τα σήμερα τα θαύματα δεν πάψανε, κι ολοένα γίνουνται πυκνότερα και τρομαχτικώτερα.

Οι άνθρωποι που τα βλέπουνε μου τα γράφουνε με όλα τα καθέκαστα, κι απ' αυτά κάνω ένα βιβλίο που θα είναι σαν πυρωμένο σίδερο για τις άπιστες γλώσσες (Πρόκειται για το βιβλίο «Σημείον μέγα» που εξέδωσε ο « Αστήρ»).

Αυτόν τον καιρόν γίνουνται ανασκαφές, για να βρεθεί η αρχαία εκκλησία με τα λείψανα εκείνων που φανερώνονται ολοζώντανοι μπροστά στους απλούς ανθρώπους, στον ύπνο και στον ξύπνο τους, καθώς κι εικόνες και τα' άλλα κειμήλια.

Θα είχανε βρεθεί όλα, και θα ξεσκεπαζότανε γρήγορα ολότελα αυτός ο φοβερός κρατήρας, που θα σάρωνε τους άπιστους με την αγιασμένη λάβα του, αν υπήρχανε περισσότερα μέσα στα χέρια των φτωχών ανθρώπων που σκάβουνε με μια πίστη που είναι σαν φωτιά.

  Μα, όπως και να είναι, με τη χάρη του Θεού «την τ' ασθενή θεραπεύουσαν και τα ελλείποντα αναπληρούσαν», θα βγάλουνε σε καλό τέλος το βλογημένο αυτό έργο, και θα θριαμβέψει η ακατάλυτη πίστη μας, και θα ακουστεί ως τα πέρατα του άπιστου κόσμου η βροντερή φωνή: «Τις Θεός μέγας ως ο Θεός ημών; Συ ει ο Θεός ο ποιών θαυμάσια μόνος!». 

Φώτης Κόντογλου (1895-1965) Λογοτέχνης και Ζωγράφος. Δάσκαλος του Νίκου Εγγονόπουλου και Γιάννη Τσαρούχη

το κείμενο το βρήκα εδώ...

Δύο κείμενα με αφορμή το Πάσχα 2009:
1. Από την αμφισβήτηση στην άρνηση
2. Προς το πάθος

Συντάκτης:  Απόστολος Παπαδημητρίου

πηγη : αντίβαρο

*****************

                                                       ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ

            Από τη θρησκειολογία η χριστιανική πίστη ή χριστιανισμός, όπως προτιμούν οι κριτικά ιστάμενοι έναντι αυτής, θεωρείται ως μία μεταξύ των άλλων θρησκεία, δηλαδή ανθρώπινη προσέγγιση του θείου. 

Έχοντας πολλοί από τους "ειδήμονες", τους "φωτισμένους μύστες της επιστήμης" όπως αυτοαποκαλούνται, ως θεμελιακή θέση την άρνηση ύπαρξης Θεού και πνευματικού κόσμου, επιχειρούν προσέγγιση τόσο προς το φαινόμενο της πίστεως όσο και προς το πρόσωπο και τη διδασκαλία του Χριστού, η οποία αποκαλύπτει τα μύχια της δικής τους ύπαρξης:

Την έντονη προκατάληψη κατά την έρευνα, τη ρηχότητα της σκέψης, ως απόρροια της προκατάληψης, την τραγικότητα εκ του υπαρξιακού κενού, το οποίο βιώνουν και το οποίο πολλές φορές επιχειρούν να εξορκίσουν ασπαζόμενοι την κυνική φιλοσοφική θεώρηση της ζωής (πληθωρική έπαρση και αλαζονεία προς συγκάλυψη της πνευματικής ένδειας και πείνας)!

            Ιστορικά και μόνο εξετάζοντας το θέμα δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσουμε ότι ο Χριστός πρωτοτύπησε διακηρύττοντας ότι είναι ο Θεός που έγινε άνθρωπος. Βέβαια έσπευσαν πρώτοι εκείνοι που περίμεναν την έλευσή Του να τον αποκαλέσουν πλάνο! "Τί έτι χρείαν έχομεν μαρτύρων;", θα παρατηρήσουν οι "ειδήμονες". Στον "μύθο" της Ανάστασης εστιάζει την προσοχή της η αρνητική κριτική κατά τους τελευταίους αιώνες.

Κραδαίνοντας το πανίσχυρο όπλο της λογικής, για την κατοχή του οποίου καυχάται υπέρμετρα, επιτίθεται με πάθος περισσό κατά του αφελούς "όχλου", ο οποίος, μετά από 2.000 χρόνια, εξακολουθεί να πιστεύει στον "μύθο"! Λόγω του πάθους τους οι αρνητές αδυνατούν να κατανοήσουν ότι η λογική είναι ανθρώπινο εφεύρημα και εισαγωγή στην οποιαδήποτε φιλοσοφία δικαιώνει την στάση ζωής μας.

Ποιός είναι ο λογικός; Ο πιστός ή ο άπιστος; Ο ψαλμωδός που έγραψε "είπεν άφρων εν τη καρδία αυτού ουκ έτσι Θεός"; Ο Ντεκάρτ, ο θεωρούμενος ως ο θεμελιωτής του ορθολογισμού, ο οποίος "απέδειξε λογικά" ότι υπάρχει Θεός ή οι "διαφωτιστές" που ανέτρεψαν τη συλλογιστική του "αποδεικνύοντας" επίσης "λογικά" ότι δεν υπάρχει Θεός;

            Και όμως με την κοινή λογική, αν υπάρχει και αυτή, θα μπορούσαν όλοι αυτοί οι πολυπραγμονούντες "επαΐοντες" να σταθούν σε κάποια σημεία, τα οποία αξίζουν λίγης προσοχής. Ο "μύθος" της ανάστασης κηρύχθηκε από αγραμμάτους και ανήμπορους.

Ούτε περγαμηνές σπουδών είχαν αυτοί ούτε κοσμική ισχύ, όπως αυτοί που αντιμάχονται μετά από αιώνες τον "μύθο"! Άνθρωποι του λαού ήσαν, γι' αυτό και ήταν εύκολο να τους προσάψουν διάφορα κοσμητικά επίθετα, όπως αλαφροΐσκιωτοι και ονειροπαρμένοι. Αλλά "διαφεύγουν" από τους "σοφούς" ερευνητές σημαντικές λεπτομέρειες:

Όλοι σχεδόν εγκατέλειψαν προ του πάθους Εκείνον που ακολούθησαν επί τριετία. Μόνον ένας, ο Ιωάννης, τόλμησε να σταθεί κάτω από τον σταυρό.

Τί διδάσκει η ψυχολογία, αυτή η σύγχρονη επιστήμη, η οποία, ξεκινώντας από την παραδοχή μη ύπαρξης ψυχής, επιχειρεί να ερευνήσει το ανθρώπινο πρόσωπο, το οποίο επίσης απορρίπτει για χάρη του ατόμου; Πώς ερμηνεύει το ότι όλοι αυτοί οι τρομαγμένοι, που ανέμεναν να έρθει και η ώρα της δικής τους τιμωρίας, "συνήχθησαν επί το αυτό" και δεν διασκορπίσθηκαν υπακούοντες στο λογικό σύνθημα "ο σώζων εαυτόν σωθείτω"; Πόσο αφελείς ή καταπονημένοι από τη θλίψη ήσαν, αφού κανείς δεν πίστεψε στην Ανάσταση, πριν ιδεί; Και αδικεί τον Θωμά ο χαρακτηρισμός "άπιστος", αφού όλοι έδειξαν υπέρμετρο "ορθολογισμό"!

            Οι κριτικά ιστάμενοι ή απορρίπτοντες τον "μύθο" της Ανάστασης του Χριστού προχώρησαν και στην ερμηνεία της εξαπλώσεως αυτού. Παρουσίασαν τους μαθητές ως συνωμότες ("ορθολογικά" ασφαλώς!), οι οποίοι συσκέφθηκαν (πώς τα κατάφεραν δεν μας εξηγούν), κατέστρωσαν την περιγραφή του "μύθου" και κίνησαν να τον διαδώσουν! Αλλά πόσο ορθολογική είναι η εξήγηση με βάση την αρχή των κινήτρων;

Ο άνθρωπος της ύλης γνωρίζει τρία βασικά κίνητρα: Την ηδονή, τη δόξα (και ο πλούτος αποτελεί μέσο για την εξασφάλισή τους) και την αποφυγή της τιμωρίας. Ποιό ήταν το κίνητρο των Αποστόλων; Αυτοί ακολουθώντας το αιώνιο πρότυπο υπήρξαν οι κατ' εξοχήν κήρυκες της ασκητικής βιωτής και κηρύττοντας προκάλεσαν την τιμωρία τους από τον Καίσαρα.

Το μαρτύριο είναι εκείνο που συντρίβει κυριολεκτικά τα "ορθολογικά" επιχειρήματα των αρνητών. Γι' αυτό ελάχιστα απασχόλησε τους μικρόψυχους ιστορικούς η ιστορία των μαρτύρων των τριών πρώτων μετά Χριστόν αιώνων. Πέρασαν αυτοί οι κατά τα άλλα λεπτολόγοι στον τέταρτο αιώνα μ.Χ (αυτά τα δύο γράμματα ερεθίζουν αφάνταστα κάποιους αθέους) για να δείξουν την πορεία της νέας πίστεως μετά την αναγνώρισή της από την κοσμική εξουσία.

Δεν θα τους ακολουθήσουμε στην πλήρη πάθους αποσιώπηση του ιστορικού μεγαλείου. Έντεκα εκατομμύρια γνωστοί μάρτυρες αναμένουν ακόμη τη δικαίωσή τους από την ανθρώπινη ιστορία. 11.000.000 που για το "μύθο" και μόνο υπέμειναν τα πιό φρικτά βασανιστήρια που επινόησε ο σκοτισμένος νους του ανθρώπου, που ζούσε μακριά από τον Θεό! Και κάποιος ταπεινός πιστός στη Δύση, ο Πασκάλ, στον αντίποδα του δοξασμένου Ντεκάρτ τόνισε: "Πιστεύω στις αλήθειες, για τις οποίες οι κήρυκές τους θυσιάζονται". Και θυσιάστηκαν τότε όχι μόνο "αφελείς" δούλοι, στους οποίους ο "μύθος" προσέφερε κάποια παρηγοριά ανταμοιβής τους σε άλλη ζωή για την υπομονή τους σ' αυτήν εδώ.

Θυσιάστηκαν (και το γνωρίζουν πολύ καλά αυτό οι αρνητές) και αυλικοί και φιλόσοφοι και ληστές και πόρνες και δήμιοι.

Το κακό δεν είναι ταξικό, όπως θέλησαν να το παρουσιάσουν οι "διαφωτιστές", αλλά σχετίζεται με την προσωπική στάση του καθενός. Γι' αυτό και ο Χριστός δεν ήρθε να οργανώσει χριστιανικές κοινωνίες, αλλά κοινότητες πιστών κατά τόπους εντός του σώματος της Εκκλησίας Του.

            Αυτά δεν άγγιξαν ποτέ τους αρνητές, λόγω της απύθμενης προκατάληψής τους.

Βρήκαν αυτοί άφθονη τροφή στις αιρέσεις, στον συγχρωτισμό των διοικούντων την Εκκλησία του Χριστού με τους κοσμικούς άρχοντες και στην αστοχία πολλών πιστών κατ' όνομα σε δύο σημαντικές θέσεις του Ευαγγελίου περί την ελευθερία και τη δικαιοσύνη.

Η εμμονή της μίας αγίας καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας στο δόγμα φαντάζει γι' αυτούς τους άγευστους της χάρης του θεού ως σκοταδισμός. Αλλά όντες γαλουχημένοι όλοι τους σε κοινωνίες που βιώνουν την αίρεση επί χιλιετία, αδυνατούν να εννοήσουν ότι η αίρεση διαμορφώνει ήθος διάφορο του γνησίου εκκλησιαστικού. Η ανελευθερία του Μεσαίωνα είναι απόρροια της σχολαστικής δυτικής θεολογίας.

Η κοινωνική αδικία είναι απόρροια της υποκατάστασης στις καρδιές των πιστών της βασιλείας των Ουρανών από την εγκόσμια με την υποταγή στη λαγνεία της κοσμικής ισχύος.

Όλοι αυτοί οι πολυπραγμονούντες αναλυτές αποφεύγουν ακόμη και σήμερα να αντιμετωπίσουν τον αναστημένο Χριστό που συνεχίζει να θέτει προκλητικά το ερώτημα: "Τις ελέγχει με περί αμαρτίας;" Τους είναι πολύ πιο εύκολο να αντιμετωπίζουν όλους εμάς που εξ αιτίας μας βλασφημείται το όνομα του επουρανίου Πατρός μας.

Όσο για τον Χριστό κάθε χρόνο που πλησιάζει το Πάσχα οι "επαΐοντες" ανακαλύπτουν πότε κάποιο απόκρυφο "ευαγγέλιο" καταχωνιασμένο από τη "σκοταδιστική" Εκκλησία, κάποιους συγγενείς του Χριστού ή τον τάφο του με τα λείψανά Του! Ζώντας οι ίδιοι χωρίς ελπίδα, επιχειρούν να ξεριζώσουν την ελπίδα και από τους συνανθρώπους τους! Αλλά ζούμε πλέον τόσο στην μεταϊδεολογική όσο και στη μεταεπιστημονική εποχή. Ούτε η φιλοσοφία ούτε η επιστήμη συγκινούν τον σύγχρονο δυτικό άνθρωπο.

Όσους καταφέρουν οι αρνητές να αποσπάσουν από την πίστη στο Χριστό, δεν θα τους κερδίσουν, όπως κατά τους αιώνες που παρήλθαν. Θα στραφούν αυτοί προς υποκατάστατα της πίστεως. Οι ίδιοι δεν θα ευτυχίσουν να έχουν οπαδούς. Το υπαρξιακό κενό θα τους συνοδεύει στην χωρίς νόημα ζωής τους. Μήπως είναι καιρός να ξαναρχίσουν την έρευνα;

 ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΘΟΣ

            Το πάθος του Χριστού παραμένει μετά παρέλευση δύο χιλιάδων ετών από αυτό ακατανόητο ακόμη και για τους χριστιανούς.

Ο μόχθος του Αδάμ και ο πόνος της Εύας κατά τη γέννα μετά την πτώση είναι τόσο ακατανόητα, ώστε να θεωρούμε τον Θεό της αγάπης τιμωρό, σύμφωνα με την αντίληψη των χρόνων της ειδωλολατρείας, αντίληψη που θελήσαμε να διατηρήσουμε ως ορθολογική.

Η προσφορά όμως του Υιού εκ μέρους του Θεού Πατρός για τη σωτηρία των ανθρώπων φαντάζει στον σύγχρονο χριστιανό της μεταχριστιανικής εποχής ολότελα ανορθολογική. Αδυνατώντας αυτός να κατανοήσει την παίδευση ως καθαρτικό της ψυχής μέσο, πώς να κατανοήσει τη θυσία του Υιού ως τρανό δείγμα αγάπης του Δημιουργού προς τα πλάσματά του;

Έχοντας ο άνθρωπος προβάλει διαχρονικά τα χαρακτηριστικά του συνανθρώπου-ηγεμόνα στον θεό, θεωρεί τον θεό της διανοητικής του σύλληψης ισχυρό, αλλά ανελέητο, δίκαιο στο μέτρο της ανθρώπινης δικαιοσύνης, αλλά ρέποντα προς την αδιαφορία για τα πλάσματά του (υπηκόους) και παρεμβαίνοντα μόνο σε κραυγαλέες περιπτώσεις αδικίας.

Πολλοί ηγεμόνες προέβησαν σε σφαγές, επειδή προσεβλήθη ο γυιός τους, ελάχιστοι τον προσέφεραν ως όμηρο, υπό συνθήκες πιεστικότατες για τη διατήρηση της εξουσίας, η οποία απειλείτο από ισχυρότερο ηγεμόνα. Τελικά, αν ο ξένος παρασπονδώντας σκότωσε τον όμηρο γυιό, αυτός θυσιάστηκε για τον λαό ή για τον άπληστο για εξουσία πατέρα;

            Αυτά τα βασανιστικά ερωτήματα στροβιλίζονται στον νου του «ορθολογικού» ανθρώπου. Αλλά τα ερωτήματα αυτά δεν είναι σύγχρονα. Τα έθεταν οι άρχοντες Ιουδαίοι στον Χριστό, ο οποίος με τη στάση του τους προκαλούσε καθημερινά: «Ως πότε θα βασανίζεις την ψυχή μας; Πες μας καθαρά, αν είσαι συ ο Χριστός».

Ποιο ήταν το βασανιστήριο, στο οποίο τους υπέβαλε ο Χριστός; Η άρνησή του να συμπεριφέρεται ως εγκόσμιος άρχων, όπως τον ήθελαν αυτοί. Αγνοώντας τη γέννησή του σε ένα παχνί και θεωρώντας Τον μπροστά τους με δυνάμεις σαφώς υπερφυσικές, ανέμεναν την πολυπόθητη σε έναν επί αιώνες σκλάβο λαό ανάληψη της εξουσίας.

Και μήπως ξέφυγαν από τον πειρασμό αυτό οι μαθητές του Χριστού, ακόμη και ο επιστήθιος Ιωάννης;

Ο Χριστός στους πολλούς έδωσε έμμεσο παράδειγμα με την είσοδό του στην Ιερουσαλήμ επάνω σε γαϊδουράκι. Στους μαθητές του όμως μίλησε ξεκάθαρα για το πώς πρέπει να αντιλαμβάνονται την άσκηση της εξουσίας εκείνοι που ελεύθερα θα τον ακολουθήσουν.

Οι πολλοί μεταστράφηκαν από φανατικούς οπαδούς σε εμπαθείς εχθρούς και κραύγασαν μετά από λίγες ημέρες το «σταύρωσον»! Οι λίγοι μαθητές του τον εγκατέλειψαν, παρά τις όποιες υποσχέσεις τους, μη κατανοώντας την πορεία του προς το πάθος. Και απόμεινε ο Θεάνθρωπος επί της γης μόνος! Η αγάπη του δεν είχε βρει ανταπόκριση στους ανθρώπους.

            Αν δεν ακολουθούσε η Ανάσταση, όλα θα είχαν παραμείνει όπως και πριν από την έλευση του Χριστού στον κόσμο.

Ο Χριστός θα ήταν το συμπαθές θύμα κακοδικίας, εναντίον του οποίου κανείς δεν θα είχε την κακότητα να στραφεί. Σήμερα έχει περισσότερους εχθρούς από οποιοδήποτε ιστορικό πρόσωπο μετά θάνατον.

Οι λίγοι, των οποίων ανοίχτηκαν τα μάτια, κατανόησαν τη θυσία του. Και μεγαλύτερη απόδειξη της κατανόησης συνιστά η προσωπική τους θυσία. Με την προσωπική τους θυσία άλλαξαν τον κόσμο. Δεν τον άλλαξαν ποσοτικά, γι' αυτό και ένα από τα όπλα των αρνητών ή κριτικά ισταμένων έναντι του προσώπου του Χριστού είναι το αναλλοίωτο των κοινωνιών, καθώς βιώνουμε την ίδια παρακμή μετά από 2.000 χρόνια.

Δεν κατανόησαν όλοι αυτοί ή δεν θέλησαν να κατανοήσουν ότι ο Χριστός δεν ήλθε να θεμελιώσει χριστιανικές κοινωνίες. Ήλθε να βρει και να καλέσει στη σωτηρία τον καθένα από μας προσωπικά. Γνώριζε το αποτέλεσμα της θυσίας Του γι' αυτό και μας προετοίμασε με την εντολή «μη φοβού το μικρόν ποίμνιον»!  Αλλά εμείς σύντομα παρασυρθήκαμε από τη λαγνεία των αριθμών και την ισχύ του επιγείου ηγεμόνα.

Η θυσία του Θεού και των μαρτύρων που Τον αγάπησαν φώτιζε τον δρόμο που οφείλαμε να πορευθούμε και εμείς. Και εκεί στο βάθος του δρόμου φαινόταν ξεκάθαρα ένας σταυρός, ένας σταυρό για μας. Και τότε επιλέξαμε με τον «ορθολογισμό» που μας διακρίνει την παράκαμψη.

Ο σταυρός χάθηκε από μπροστά μας ως σύμβολο πάθους. Έγινε σύμβολο σε ασπίδες κατά των εχθρών της πίστεως, έγινε θυρεός και έμβλημα βασιλείας, βασιλείας κατά τα πρότυπα των βασιλείων αυτού του κόσμου. Και με την πάροδο του χρόνου καταφέραμε να απαλλάξουμε τους απογόνους του Αδάμ από τον μόχθο, με τη μηχανή, και τη γυναίκα από τον πόνο της γέννας, με τον ανώδυνο τοκετό! Τώρα, ναι τώρα, φαίνεται πιο ξεκάθαρα από κάθε άλλη εποχή το μάταιο της θυσίας του Χριστού ακόμη και σε μας τους «χριστιανούς»!

Ο ορθολογισμός θριαμβεύοντας ανέτρεψε τον θεολογικό σχολαστικισμό της δυτικής χριστιανοσύνης και «έδειξε» κατά τρόπο «επιστημονικό» την μη αναγκαιότητα του Θεού στο σύμπαν, πόσο μάλλον στην ανθρώπινη ιστορία!

            Ο Χριστός πορεύεται για μία ακόμη φορά προς το πάθος.

Πολλοί θα τον συντροφεύσουν από περιέργεια να ακούσουν τι θα λεχθεί στις αίθουσες της ακροαματικής διαδικασίας. Αρκετοί θα τον συνοδεύσουν ως τον σταυρό και το μνημείο. Ελάχιστοι θα αγρυπνήσουν για να λάβουν το αναστάσιμο μήνυμα, το μήνυμα της χαράς και της ελπίδας.

Γιατί το μήνυμα αυτό είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τον σταυρό στο δρόμο που παρακάμψαμε. Και ο σταυρός ακόμη μας τρομάζει.

Μας τρομάζει περισσότερο από τη διάψευση όλων των κοσμικών ελπίδων στην μεταϊδεολογική εποχή που ζούμε. Μας τρομάζει περισσότερο από το υπαρξιακό κενό στο οποίο καθημερινά βυθιζόμαστε.

Μας τρομάζει περισσότερο και από τον θάνατο ακόμη. Γι΄ αυτό και προτιμούμε να φωνάζουμε με τους άλλους το «σταύρωσον».

Ο αναστημένος Χριστός είναι ανυπόφορος. Προκαλεί την έπαρσή μας και την αλαζονεία μας ως νικητής.

Αν παρέμεινε σταυρωμένος θα του προσφέραμε τον οίκτο μας.

                                                                        «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»    

Πάσχα των Ελλήνων

«Αύτη η ημέρα ην εποίησεν ο Κύριος·
αγαλλιασώμεθα και ευφρανθώμεν εν αυτή»

Του Δημήτρη Χίλιου (*)

Αναστάσεως ημέρα και λαμπρυνθώμεν τη πανηγύρει. Πάσχα τό τερπνόν, άμωμον, μέγα. Πάσχα πανσεβάσμιον. Πάσχα εν χαρά αλλήλους περιπτυξώμεθα. Ω Πάσχα λύτρον λύπης...

«Δια τοιούτων στιχηρών, εξ ων αναπέμπεται ευφροσύνη και αγαλλίασις ανεκλάλητος, η Εκκλησία υμνεί και πανηγυρίζει την Ανάστασιν του Σωτήρος», έγραφε ο γλυκύτατος κυρ' Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, («ΕΦΗΜΕΡΙΣ», 24 Απριλίου 1888).
Κι ύστερα, εκεί στη Δεξαμενή στην ταβέρνα του Καχριμάνη, καταπιανόταν με ιστορίες για «Μαυρομαντηλούσες», «Λαμπριάτικους ψάλτες», «Πάσχα ρωμέϊκο» στην «Αγι' Αναστασιά». Το δειλινό άφηνε δειλά το χειρόγραφό του στα γραφεία του «Εμπρός», ή της «Ακροπόλεως» κι έφευγε, ακροπατώντας, για τον άγιο Ελυσαίο στην Πλάκα, παρέα με τον εξάδελφό του, τον άλλο Αλέξανδρο, τον Μωραϊτίδη, να ψάλλουν στις ακολουθίες του πάθους.
Τα Χριστούγεννα, η μεγαλύτερη γιορτή της χριστιανοσύνης. Το Πάσχα όμως είναι η λαμπρότερη, η πανηγυρικότερη, η γλυκύτερη. Δεμένη αρμονικά με την άνοιξη, με τη φύση στην καλύτερή της ώρα, με την περίτρανη νίκη που καταγάγει το κάλλος, η ζωή και το φως απέναντι στο σκοτάδι.

Η Κυριακή του Πάσχα στην Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία ορίζεται την πρώτη Κυριακή μετά την πρώτη πανσέληνο μετά την εαρινή Ισημερία. Ως κινητή γιορτή παρασύρει ημερολογιακά ολόκληρο τον εορταστικό κύκλο, από το άνοιγμα του Τριωδίου μέχρι την Πεντηκοστή και του αγίου Πνεύματος.

Από το Πισάχ των Αιγυπτίων στο Πάσχα των Ελλήνων

Πριν την εμφάνιση του χριστιανισμού, το Πάσχα ήταν γιορτή των Αιγυπτίων σχετιζόμενη με την εαρινή Ισημερία. Ανάλογες γιορτές είχαν κι οι υπόλοιποι ανατολικοί λαοί.
Ελέγετο Πισάχ και σήμαινε το πέρασμα του ηλίου από τον Ισημερινό, όταν η μέρα άρχιζε να γίνεται μεγαλύτερη από τη νύχτα. Ήταν γιορτή της ζωής και του φωτός κατά του σκότους και του θανάτου. Συμβολισμός πού αναδείχθηκε με την ενσάρκωση του θείου Λόγου και διατηρείται ολοζώντανος με τις ακολουθίες της θριαμβευτικής εισόδου του Ιησού στα Ιεροσόλυμα, της άκρας ταπείνωσης, του φρικτού πάθους, της ταφής εν μνήματι καινώ και της ένδοξης Ανάστασης.
Τις τελετές οι ανατολικοί λαοί συνόδευαν με αιματηρές αλλά και αναίμακτες θυσίες στο φως και τη ζωή. Από εκεί κρατήσαμε τη σφαγή του αμνού το Μ. Σάββατο και την προσφορά των καρπών της γης (τα άζυμα), τας απαρχάς των καρπών. Κατά τον Μυστικό Δείπνο, ο Ιησούς, Ότε οι ένδοξοι μαθηταί εν τω νιπτήρι του Δείπνου εφωτίζοντο, τέλεσε συμβολικά με άρτον και οίνον τη θυσία, αναφορά στη δική του ως Αμνού του Θεού.

Τω καιρώ εκείνω ήγγιζεν η εορτή των αζύμων, η λεγομένη Πάσχα. Ο Ιησούς αναφερόμενος στη θυσία είπε στους μαθητές Τούτο ποιείτε εις την εμήν ανάμνησιν.

Aπό τους Αιγυπτίους πήραν οι Εβραίοι τη γιορτή του Πάσχα, αφού έζησαν αιώνες στον ζυγό των Φαραώ. Από τις αιγυπτιακές επιρροές τους απάλλαξε με επιμονή και αυστηρότητα ο Μωϋσής, όταν, κατά την Διαθήκη, τους απελευθέρωσε.
Σε ανάμνηση της εξόδου, οι Εβραίοι διατήρησαν τη γιορτή με το ίδιο σχεδόν όνομα. Πεσσάχ. Αυτό δε το Εβραϊκό Πάσχα εορταζόταν την 14η Νισάν, ημέρα της πρώτης πανσελήνου μετά την εαρινή Ισημερία, οπότε θυσίαζαν τον αμνό. Από την 15η Νισάν άρχιζε το επταήμερο των αζύμων. Έτσι από το Πισάχ των Αιγυπτίων, φτάνουμε στο Πεσσάχ των Εβραίων. Κι από κει στο Πάσχα των Ελλήνων.
Το Πεσσάχ των Εβραίων, ήσαν ακριβώς οι μέρες του Θείου Δράματος.
Οι Ευαγγελιστές Μάρκος, Ματθαίος και Λουκάς, τοποθετούν τον Μυστικό Δείπνο στο βράδυ της 14ης Νισάν που κατά το εβραϊκό έθος είναι η αρχή της επόμενης ημέρας.

Διΐστανται οι εκτιμήσεις για το αν ο Ιησούς σταυρώθηκε την 14η Νισάν ή την επομένη, των αζύμων, ημέρα που οι Εβραίοι εόρταζαν τρώγοντας πικρά χόρτα της ερήμου, άζυμον άρτον (χωρίς μαγιά) και αμνό με άθραυστα κόκκαλα. Γι' αυτό του Ιησού στο Σταυρό ου κατέαξαν αυτού τα σκέλη.
Κατά τους τρεις Ευαγγελιστές η Σταύρωση έγινε την 15η, κατ' άλλους την 16η Νισάν. Μόνο ο Ιωάννης είναι κατηγορηματικός για την 14η Νισάν, ημέρα του Εβραϊκού Πάσχα. Η διαφωνία των Ευαγγελιστών είναι φαινομενική, γιατί η μέρα των Εβραίων άρχιζε από το δειλινό της προηγούμενης, και εντοπίζεται στον υπολογισμό έναρξης της καινούργιας ημέρας.

Το χριστιανικό Πάσχα -καινόν, άγιον, μυστικόν- είναι η συνέχεια του αιγυπτιακού και του εβραϊκού, καθαγιασμένο στην ανάμνηση του φρικτού πάθους και της ένδοξης Ανάστασης του Ιησού. Σήμερον πάσα κτίσις αγάλλεται και χαίρει, ότι Χριστός Ανέστη και Άδης εσκυλεύθη.
Πανάρχαιοι συμβολισμοί του Φωτός και του σκότους, της Ζωής και του θανάτου. Ει και εν τάφω κατήλθες, Αθάνατε, αλλά του Άδου καθείλες την δύναμιν· και ανέστης ως νικητής. Διαδραματίζουν ρόλο γενόμενοι κεντρικοί άξονες του δράματος από τον ερχομό επί πώλου όνου μέχρι την Ανάσταση. Και συγχρόνως γίνονται τα θεμέλια της νέας θρησκείας.
Οι πρώτοι χριστιανοί, Εβραίοι στην πλειοψηφία, ακολουθούντες τον Πέτρο που αντιλαμβανόταν τον χριστιανισμό ως εβραϊκή αίρεση, συνεόρταζαν το Πάσχα, δυσκολευόμενοι ν' αποκοπούν από τα έθιμα της Συναγωγής. Όμως η πολιτική του Παύλου, αποστόλου των εθνών, επικράτησε. Στρεφόμενος στα έθνη, έβγαλε τη νέα θρησκεία από τα στενά όρια του εβραϊσμού και την κατέστησε παγκόσμια. Έτσι ο χριστιανισμός κατέκτησε τις καρδιές εκατομμυρίων ψυχών κι έγινε η ελπίδα στο σκοτάδι.
Δεκαετίες μετά διαμορφώθηκε το τελετουργικό το Πάσχα, μέσα από σειρά ηθών και εθίμων, έγινε η λαμπρότερη και γλυκύτερη γιορτή της νέας θρησκείας, ιδιαίτερα στους ανατολικούς λαούς όπου έχει ρίζες βαθιές.

Η Θυσία του αμνού και η δάφνη του Απόλλωνα
Το Πάσχα για τους ορθόδοξους λαούς της Ανατολής, εκτός από λαμπρή θρησκευτική γιορτή, είναι λαϊκό πανηγύρι.
Αύτη η κλητή και αγία ημέρα, η μία των Σαββάτων, η βασιλίς και κυρία, εορτών εορτή και πανήγυρις εστί πανηγύρεων.
Γιορτή του θνήσκοντος και συγχρόνως του αναστάντος Θεού. Του γλυκυτάτου έαρος, του ηλίου και του φωτός, της ζωής και της ομορφιάς, των λουλουδιών και των ύμνων. Η πλάση βγαίνει αναγεννημένη από τη νύχτα του χειμώνα, ένας γνήσιος λυρισμός που ο λαός έχει άρρηκτα συνδέσει με τα πλούσια έθιμά του.
Στην Ελλάδα, σε σύγκριση με άλλους ορθόδοξους λαούς, το Πάσχα είναι ξέφρενο πανηγύρι χαράς, ξεφάντωμα γλεντιού, ημέρα άκρατης ευωχίας με τον οβελία και το κοκορέτσι να τσικνίζουν, τα κόκκινα αυγά, τα κλαρίνα κι οι πίπιζες να λαλούν την ελληνική λεβεντιά όπου χορεύει την ιτιά.

Πλήθος εθίμων ομορφαίνουν τις λαμπριάτικες ημέρες. Τα κόκκινα αυγά, τά κουλούρια, το αρνί που θα σφαχτεί στην αυλή με τά παιδιά γύρω να κλαιν για την απώλεια του πανέμορφου προβάτου, το κοκορέτσι, η λαμπριάτικη λαμπάδα δώρο στο βαφτιστήρι, τα καινούργια ρούχα, η μαγειρίτσα τη νύχτα της Ανάστασης, ο σταυρός στην είσοδο καμωμένος με τον καπνό της αναστάσιμης λαμπάδας, το γιορτινό τραπέζι, το φως της Λαμπρής.
Δεύτε λάβετε φως εκ του ανεσπέρου φωτός και δοξάσατε Υιόν τον αναστάντα εκ νεκρών, που μεταφέρεται με δέος και διατηρείται σαράντα μέρες στο καντήλι!
Αλλά κι η δάφνη του Απόλλωνα!
Πανάρχαιο σύμβολο νίκης πού υποδεχόμαστε θριαμβευτικά. Δάφνες στόλιζαν τον περίκαλλο ναό των Δελφών, δάφνες μασούσε η Πυθία την ώρα του χρησμού, δάφνες στη λατρεία του Πυθοκτόνου Απόλλωνα, άξιου νικητή του φοβερού δράκοντα Πύθωνος.
Με δάφνες τιμάται στην ελληνορθόδοξη λατρεία και ο Αναστάς Κύριος που νίκησε το θάνατο, σκυλεύσας τον Άδη, και κατέαξε αυτού τα σκότη.
Κλωνάρια δάφνης με φοίνικες κρατούσαν οι Ιουδαίοι κατά την θριαμβευτική είσοδο του Ιησού στα Ιεροσόλυμα επί πώλου όνου.

Στη διαδικασία διαδοχής των λατρευτικών τύπων, η Απολλώνεια δάφνη καθίσταται αδιαφιλονίκητη στη γιορτή της Λαμπρής. Στην πρωϊνή λειτουργία του Μ. Σαββάτου, όπου γίνεται μνεία της Αναστάσεως, μόλις ο παπάς βροντοφωνάξει Ανάστα ο Θεός κρίνων την γην..., παίρνει χούφτες δαφνόφυλλα από το πανέρι και τα σκορπά δεξιά κι αριστερά στην εκκλησία.

Τότε σημαίνουν οι καμπάνες, οι γέροντες χτυπούν τα στασίδια, οι άντρες πυροβολούν στον αέρα, τα παιδιά θορυβούν, οι γυναίκες πετούν στο δρόμο πήλινες στάμνες και λαγήνια. Η παρατεταμένη κωδωνοκρουσία δίνει τον γιορταστικό, τον αναστάσιμο τόνο. Ο λαός με τον σκόπιμο πανζουρλισμό και τη χλαπαταγή, δεν πληροφορείται, παρά πραγματοποιεί -κατ' αυτόν τον παραδοσιακό τρόπο- την Ανάσταση, ή μάλλον την πρώτη Ανάσταση. Εξ ου κι η φράση Έγινε Ανάστα ο Θεός.
Η δάφνη, όπως στο μαντείο των Δελφών, έχει και εδώ ρόλο προστατευτικό, χωρίς να χάνει την απολύτως μυστηριακή της δύναμη. Πιστεύεται πως αν τα δαφνόφυλλα που σκορπίζει ο παπάς την ώρα του Ανάστα ο Θεός κρίνων την γην, τα πιάσεις στον αέρα πριν πέσουν στο δάπεδο, διατηρούν θεραπευτικές ιδιότητες. Τα καίνε σε περίπτωση ματιάσματος, αβασκαμού, και τα φυλάγουν στα μπαούλα με τα ρούχα για να εξολοθρεύουν το σκώρο.
Αλεξίκακος ο ρόλος της δάφνης. Διώχνει μακριά τη βασκανία, τα βλαβερά ζωύφια, προφυλάσσει από τη φθορά.
Άλλοτε κι οι τάφοι, που τότε ήσαν μέσα στην εκκλησία, την Ανάσταση στολίζονταν με δάφνες. Στο ποίημα του Σολωμού Ημέρα Λαμπρής διαβάζουμε:

Δάφνες εις κάθε πλάκα έχουν οι τάφοι
και βρέφη ωραία στην αγκαλιά οι μανάδες.
Λάμπει το ασήμι, λάμπει το χρυσάφι
από το φως που χύνουνε οι λαμπάδες.
Κάθε πρόσωπο λάμπει απ' τ' αγιοκέρι
όπου κρατούνε οι χριστιανοί στο χέρι...

Λαμπριάτικες κουλούρες κι ευχές, συμπληρώνουν το σκηνικό. Α· και το δώρο της νονάς στο βαφτιστήρι.
- Χριστός Ανέστη!
- Αληθώς ο Κύριος!...

-.-

Εκείνο όμως που δίνει στο Πάσχα εντελώς ελληνική φυσιογνωμία και το κάνει ΠΑΣΧΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, είναι το ψήσιμο του αρνιού. Ο παραδοσιακός οβελίας.
Το ιερό σφάγιο της οικογένειας, έθιμο κληρονομημένο απ' τούς αρχαίους λαούς με τις αιματηρές θυσίες στις μεγάλες γιορτές. Το σφαγμένο αρνί πού σιγοψήνεται στη σούβλα, συγκεντρώνει γύρω τις ολόθερμες ευχές συγγενών, φίλων, ολόκληρο τον περίγυρο της μικρής κοινωνίας της ελληνικής υπαίθρου, σε ένα είδος θυσίας και σπονδής, όμοιας με τις θυσίες και τις σπονδές οίνου.
Η ελληνική φιλοξενία, μέγιστη αρετή της φυλης, τις μέρες του Πάσχα μεγαλουργεί και δοξάζεται. Κι η χαρά για τη Ζωή εν τάφω που ανέστη εκ νεκρών, φωτίζει τα πρόσωπα τη μέρα τούτη της πανανθρώπινης γιορτής. Ο Άδης επικράνθη και γαρ κατηργήθη....
Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια· εορταζέτω γουν πάσα κτίσις την έγερσιν Χριστού, εν η εστερέωται...

***********

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ !!!  ΣΕ ΟΛΟΥΣ !!!

  Η λεβεντιά είναι λέξη Ελληνική.

Θέλω να πιστεύω οτι οι σημερινοί Έλληνες έχουν μέσα τους αυτό γονίδιο που τους κάνει να ξεχωρίζουν....

Λεβεντιά και Φιλότιμο. Λέξεις που μόνο στα Ελληνικά έχουν αξία και μόνο ένας Έλληνας τις καταλαβαίνει...

Γιατί τα λέω τώρα αυτά?...τρελάθηκα?..Μεγαλοβδομαδιάτικα !

Όλο το χρόνο ανεχόμαστε απο 2-3 εδω μέσα τις πιό αισχρές υβριστικές εγγραφές σε ότι έχει να κάνει με την  επίσημη θρησκεία των Ελλήνων...την χριστιανική ορθόδοξη πίστη δηλ.

Ωραία....υπάρχουν και άνθρωποι που δέν πιστεύουν ή πιστεύουν σε κάτι άλλο. Σε ποιά χώρα πολιτισμένη ή όχι θα ανεχόντουσαν αυτή την κατάσταση?

Πουθενά !.....και το ξέρουν αυτό τα ανθρωπάρια που αυτοαποκαλούνται Έλληνες.

Φιλότιμο λοιπόν !!!....υπάρχει ?

Στους αρχαίους χρόνους πάντα έκαναν ανακωχή σε τέτοιες περιπτώσεις.......αντιθέτως αυτοί που (τιμούν τα πατρώα ) περιμένουν αυτές τις ημέρες για να βγάλουν το άχτι τους....

Και επειδή στη Δημοκρατία υπάρχουν όρια και κανόνες που αυτοί δέν τους γνωρίζουν.....καλώ τόν φιλότιμο αναγνώστη να κάνει κράτει και να μην τους δώσει την χαρά της αντιπαράθεσης μέρες που 'ναι.....

Μάλιστα (λεβέντες) μου......ΦΙΛΟΤΙΜΟ !!!!!!.........το ξέρετε ?...

Καλά έκανα ?......ή μήπως είμαι ντεμοντέ ?

...ή μήπως με πούν εθνικιστή.....

............ .............ή μιλιταριστή...

.....πιθανές σκέψεις Ελλήνων του σήμερα.....

....ομολογώ πως πέρασαν κι' απο το δικό μου μυαλό (ευτυχώς για κάτι δευτερόλεπτα)..........και ντράπηκα !.....

.....Ψηλά λοιπόν να κυμματίζει αύριο η Σημαία !!!!......έχουμε σοβαρούς λόγους να μην ξεχνάμε......Δέν πρέπει να ξεχάσουμε !!!......Δέν πρέπει να πέσουμε στην παγίδα του εκσυγχρονισμού και αργότερα σε λήθη......

Όσο δέν ανεβάζουμε εμείς τη Σημαία μας ....άλλο τόσο μεγαλώνει το θράσσος των λοιμοκοντόρων που γυροφέρνουν τα σύνορα και την ιστορία μας.....

.....πρώτα Έλληνας και μετά ευρωπαίος !

....Δέν βλέπω άλλωστε και κανένα ιδιαίτερο λόγο να αιθάνομαι περηφάνια για λογαριασμό της ενωμένης ευρώπης και όχι για την Πατρίδα μου και την ιστορία της....

.....Και για να μην ξεχνιόμαστε.....αύριο είναι και του Ευαγγελισμού !!!!.....

...Χρόνια Πολλά !!!!...λοιπόν... σε όλους !!!

Τι να κάνουμε ;.....το λέει ο Έλλην Πελαργός.

συγκεκριμένα....λέει ....

Όνομα Εβραικής προελεύσεως

σημαίνει

η χάρις του Γιαχβέ

η εύνοια του Γιαχβέ

η ευλογία του Γιαχβέ

Μετά από αυτές τις πληροφορίες αγαπητές Ελληνίδες, ξέρετε ποιό είναι το κακό που σας τρώει την ζωή, ξέρετε γιατί όλα πάνε στραβά στη ζωή σας.

Τρέξτε γρήγορα στο κοντινότερο ΚΕΠ και πάρτε πληροφορίες για το πώς μπορείτε να αλλάξετε το όνομά σας

από Εβραικό σε Ελληνικό.

-

Η απάντησή του δε, σε σχόλιο μου... στα σχόλια ....

Μετά απο τα αμέτρητα σπάμ που φάγαμε , περάσαμε και στις συμβουλές.

Αυτό που με προβληματίζει όμως δέν είναι η τρέλλα που μερικοί κουβαλάνε...και δικαίωμά τους να πιστεύουν όπου θέλουν.

Οι συνεχόμενες  προκλητικές εγγραφές που βλέπω ...(υβριστικές κυρίως) πρός εμας τους  έλληνες δέν απασχολούν το pathfinder που κάνει χρήση των όρων που θέτει, μόνο σε περιπτώσεις που εμπίπτουν στούς νόμους περι πνευμ. ιδιοκτησίας...δηλ. download με links απο rapidshare κλπ.....δηλ. επιλεκτικά.

Εδώ δέν υπάρχει παράβαση των όρων που θέτει ο πάθ ?

Μέχρι τωρα είχαμε έναν παλαβό και το είχαμε πάρει απόφαση....

Τώρα η κεντρική σελίδα του πάθ γεμίζει με εγγραφές που προκαλούν .

Το δε περιεχόμενο τους ξεχειλίζει απο μίσος κατα των ελλήνων χριστιανών.

Και καλά να μιλάς για την αρχία Ελλάδα και τον πολιτισμό μας ......καμία αντίρηση. Δέν υπάρχει όμως καμία εγγραφή τους που να μη θίγει την επίσημη θρησκεία των Ελλήνων.

Το ύποπτο όμως σ' αυτή την ιστορία είναι οτι όλοι αυτοί που βάλθηκαν να υπερασπισθούν τα (πατρώα) δέν μπορούν καλα καλα να αρθρώσουν λόγο ελληνικό.

Μήπως να πάει το μυαλό μας λίγο παραπέρα ?.........λέω μήπως ?

Στο μεταξύ είμαι σε δίλλημα.....τη γυναίκα μου τη λένε Άννα.....τι να κάνω ????

........ωωω..ιμέ......

Στη Βρετανία ..φαίνεται πως  έλυσαν τα οικονομικά τους προβλήματα και ότι άλλο προκύπτει από την κρίση των ημερών...ανεργία κλπ, και αποφάσισαν να διαθέσουν 140.000 λίρες για να διαφημίσουν την αθεΐα....

Προτείνει λοιπόν ο (πατέρας) αυτής της ιδέας στους άθεους , να γλεντήσουν τη ζωή τους χωρίς να αισθάνονται τύψεις γι' αυτό που είναι.

Συγκεκριμένα λέει...(είναι πιθανόν να μην υπάρχει Θεός) .....και εδώ θα σταθώ κι' εγώ....στο πιθανόν !

Αν η πιθανότητα αυτή λοιπόν ισχύει , το ποσοστό θα πρέπει να τοποθετείται υποθέτω κάπου στο 50%...!

Άρα λέω.. ως σκεπτόμενος άνθρωπος που γνωρίζει απλή αριθμητική , η πιθανότητα να υπάρχει είναι πάλι 50%..!

Τουλάχιστον έτσι το θέτει ο εμπνευστής αυτής της διαφημιστικής καμπάνιας...λέει Πιθανόν !!!

Και σκέφτεται κανείς ....στην Αγγλία πόσα πρέπει να δαπανηθούν για να εμπεδώσουν οι πολίτες τα αυτονόητα ?...Στο χαρτί υγείας τους βάζουν και οδηγίες χρήσεως ?....probably...

Εδώ θα το κάνω πιό δύσκολο....

Αν μας έλεγαν να παίξουμε ρώσικη ρουλέτα με ΄την πιθανότητα να χάσουμε τη ζωή μας σε πολύ μικρότερο ποσοστό ....αλλά αν κερδίζαμε θα γινόμασταν εκατομμυριούχοι....θα το κάναμε ?...

Ένας άνθρωπος λοιπόν που προβληματίζεται πάνω σ' αυτό το θέμα, τι έχει να κερδίσει με το να πάψει πια να ασχολείται με κάτι που του το επιβάλει η ίδια η φύση του ..... δηλ. την αναζήτηση της αλήθειας γύρω από τον ένα Θεό.

Ποιός λοιπόν είναι εκείνος που συμβουλεύει τους ανθρώπους να πάψουν να σκέφτονται , να αναζητούν, να ελπίζουν ?

Ποιός έχει συμφέρον από μία  ισοπεδωμένη κοινή αντίληψη ?...

Σε τι θα ωφελούσε ένα μαζικό Zamanfou ?

Οι Άγγλοι ίσως δέν αναρωτιούνται......απ' ότι φαίνεται..

Έχω την περιέργεια να 'δώ τις αντιδράσεις των Ελλήνων διανοουμένων, των πολιτικών, των ανθρώπων της τέχνης, αλλα και της ελλην. κοινωνίας γενικότερα, όταν φθάσει και στην Ελλάδα αυτή η καμπάνια, που στόχο έχει βέβαια , την κατάργηση της κριτικής σκέψης κυρίως στους νέους ανθρώπους.

Άιντε να το δούμε κι' αυτό......

Σκληρές εικόνες...απίστευτες !...

Εικόνες που δέν μπορεί να πιστέψει κανείς οτι ...ειδικά αυτοί που ξέρουν απο ολοκαύτωμα κάνουν ότι χειρότερο μπορεί να φανταστεί και ο πιό διεστραμένος ανθρώπινος εγκέφαλος....

...εδώ οι Ισραηλινοί βάζουν τα παιδάκια τους να υπογράψουν τους πυραύλους ως δώρα αγάπης ..(with love) .....

-

.....τα (δώρα) αυτά τα παρέλαβαν τα παιδάκια της παλαιστήνης.......

-

-

Αν αυτές οι άθλιες εικόνες δέν είναι αρκετές για να ξεκινήσουμε αυτό το μποικοτάζ....BOYCOTT ISRAEL...ας σκεφτούμε πως θα ήταν να βλέπαμε τα δικά μας παιδιά σ' αυτές τις φωτό !

Δέν μας διαβεβαιώνει κανείς οτι δέν θα συμβεί ποτέ και σε μάς.....εννοώ ξανά, γιατι οι γονείς και οι παπούδες μας έζησαν παρόμοια γεγονότα , τα οποία φαίνεται πως δέν ξεχνιούνται, όσο κι' αν προσπαθούν κάποιοι εκσυγχρονιστές να τα ξεχάσουμε , λέγοντας πως οι ιστορικές μνήμες δέν βοηθούν στην συναδέλφωση των λαών.....

-

ΙΔΟΥ ΛΟΙΠΟΝ !!!!

Πράξτε κατα συνείδηση................